Futurum Nostrum Mortuum

Futurum nostrum mortuum est, quemadmodum et lingua haec…

Si te ipsum essentiamque tuam superare cupis, cede.

Cede fatum fluentis, at noli prae desperatione cymbam evertere, sed specta… specta porro in cataractam Veritate ferientem quae ante te patet; ipsa te franget, ipsa te solvet.

Tabitudo tua universalisque et praepotentis tui in illius commodum cedet; motus eius non tam perpendicularis est quam imperiosus. Ipsa nec illusiones nutrit nec oblivione laborat — immo, ipsa oblivio est, ipsa summae essentiae crepido est.

Debes, immo — lege nostra obligaris — oculos non avertere neque claudere ante horrorem ingruentem, nigrum velut picis maculam ex spurcissimo et e Purgatorio scaturiente petroleo — tam desiderato, tam periculoso.

Momento opportuno e cymba in aquam desili, paulo ante ipsum Casum, sed ne putes te eo temporis puncto salvatum esse. In hac aqua turbida et instar sagittae volante, totus mundus superfluus fiet, omnes Veritates Libertatesque, atque Lux directam suam actionem cessabit et omnia refringentur, non tu, sed omnia te circum.

Nec aër erit, nec promissa, nec furor, nec Insania — omnia evanescent, vel ipsa exsistentia ut notio suprema in nihilum recidet. Et in hac insolita materia illam ipsam Materiam invenire debes — nativam et primaevam, ex qua componetur ipse fons primarius missionis nostrae: Portam Lucidi Futuri intrandi.

Et non Paradisus id est, et Inferno etiam peius, quia commentum caecorum non exsistit, sed Materia haec prorsus realis est…

Inveni quod invenire non poteris, et cede ei cui cedere nefas est — tunc relinquet te Via tua, et aeternam ac primigeniam Quietem obtinebis…